Hoe bereid je je voor op een Kennedymars? Hoe train je voor een wandeling van 80 of zelfs 100 kilometer? In deze serie over lange afstand wandelen spreekt wandelvlogger Sanne Heymann met ervaren langeafstandswandelaars. Dit keer vertelt Wilma Driessen over haar ervaringen met de Nijmeegse 4Daagse, Kennedymarsen en honderden wandeltochten van 100 kilometer of meer.
Soms kom je iemand tegen waarvan je meteen voelt: dít is een echte doorgewinterde wandelaar. Ik trof Wilma in 2023 voor het eerst tijdens Nijmegen-Rotterdam. Het was mijn eerste deelname, Wilma deed maar liefst voor de elfde keer mee. Dat zij haar hand niet omdraait voor 80 kilometer of meer wandelen, dat was mij al snel duidelijk. Maar hoe groot haar wandelpassie daadwerkelijk is, dat had ik niet kunnen bedenken…
Hoe ben jij ooit gestart met wandelen?
“Dat gebeurde in 1997 nadat ik zomaar tegen een collega zei dat ik wel eens een Kennedymars zou willen lopen. Haar vader bleek een wandelaar. Hij wilde wel samen met mij gaan trainen”, vertelt Wilma. “Zo zijn we gestart met iedere maand een stuk wandelen. Eerst vijftien kilometer, toen twintig en zo verder rustig uitbouwen. En niet meteen die Kennedymars, maar eerst naar de 4Daagse in Nijmegen. Nou, dat heb ik geweten! Op dag twee waren mijn benen helemaal stijf en mijn voeten dik en vol met blaren. Ik kon niet meer in mijn schoenen komen. Alles was nieuw, ik had nog totaal geen ervaring met zo ver wandelen en we pauzeerden tussendoor veel te lang. Op de laatste dag had ik geen vel meer aan mijn voeten en wist ik amper nog wat ik met mezelf aan moest. Maar toen ik eenmaal binnen was, wist ik meteen: ‘Volgend jaar weer!’”
Waardoor raakte jij zo verslingerd aan het wandelen?
“Ik vind het lastig om uit te leggen waarom ik zo van wandelen houd. Ik denk dat het allereerst een hele fijn manier is om je lijf gezond en fit te houden. Daarnaast houd ik van de natuur. Ik houd ervan om dingen te zien en te ontdekken. Dat kan allemaal tijdens het wandelen. Maar het is ook het plezier en sociale aspect. Je komt leuke mensen tegen onderweg, zoals mijn vriend Jan die ik tijdens het wandelen heb ontmoet. Mensen denken vast wel eens ‘Kun je niet wat anders doen?’, maar wandelen is gewoon echt mijn passie.
Inmiddels heb je zo’n 400 tochten van 100 kilometer of meer op je palmares staan. Wat drijft jou?
“Ik denk toch de uitdaging. De kick van het uitlopen van een tocht. Alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat als ik de ene tocht ben gefinisht, ik alweer nadenk over de volgende. Het is ook wel een beetje een verslaving. Want lange afstanden lopen is zeker niet altijd leuk en soms ook gewoon saai. Ik heb echt wel eens momenten dat ik denk: ‘Waarom doe ik dit toch?’ Maar ik weet me altijd wel weer te herpakken. Wat dat betreft ben ik mentaal heel sterk en soms ook wel hard voor mezelf. Als ik ergens mijn zinnen op heb gezet, dan ga ik ervoor. Weer of geen weer. Als ik voor een wandeltocht ingeschreven sta, dan ga ik.”
Dat klinkt heel fanatiek. Geniet je dan onderweg nog wel?
“Zeker! Mensen denken altijd dat als je veel of snel wandelt, dat je dan niet meer van je omgeving geniet. Maar voor mij gaan uitdaging en genieten hand in hand. Zo wandel ik op dit moment graag trails. Dat zijn tochten met vooral onverharde paden. Dat is een tandje zwaarder, maar ook mooier. Alleen maar op asfalt lopen trekt mij niet. Ja, voor een wedstrijd is het fijn en dan ben ik zeker ook wel fanatiek. Als ik een wedstrijd loop wil ik winnen. Bij andere tochten maakt het me niet uit. Dan loop ik voor mezelf en geniet ik van de omgeving. Hoewel het dan ook regelmatig voorkomt dat ik alsnog als eerste wandelaar over de streep kom.”
Hoe ziet jouw training eruit voor zulke tochten?
“Echt trainen doe ik niet. Ik werk 36 uur per week in de tuinbouw en doe fysiek zwaar werk, dus doordeweeks heb ik weinig tijd om te wandelen. Bovendien loop ik liever georganiseerde tochten dan alleen. Vrijwel ieder weekend trek ik er op uit om mee te doen aan een wandeling of wedstrijd. Deze ene week loop ik 30 kilometer, de andere week 80 of meer. Maar het komt ook wel eens voor dat er meerdere tochten in één weekend zijn. Zoals dit voorjaar. Toen was er van donderdag op vrijdag een 100 kilometertocht, maar van vrijdagnacht op zaterdag ook nog een 110 kilometer. Omdat ik niet kon kiezen heb ik ze toen allebei gedaan.”
Met lange afstanden loop je vaak ook de nacht door en kan je biologische klok in de war raken. Hoe ga jij daarmee om?
“Ik moet eerlijk zeggen dat ik weinig last heb van nachten overslaan. Ik kan er goed tegen om weinig te slapen en kom eigenlijk nooit de man met de hamer tegen. Het scheelt wellicht ook dat ik tijdens het wandelen, ook ’s nachts, goed kan blijven eten. Ik neem zelf vaak wat liga’s en cola mee voor onderweg, maar pak ook bij de verzorgingsposten wat voorhanden is. Van koek tot snoep of tosti’s… Ik houd wel van snoeperijen.”
Wat zijn jouw tips voor andere wandelaars die voor het eerst een lange afstand willen gaan doen?
“Loop niet te hard van stapel. Ga niet ongetraind een Kennedymars lopen, maar start met het wandelen van 15 kilometer en bouw het rustig op. Ook tijdens je eerste lange afstand geldt: ga niet te hard van start. Wandel op een tempo dat je makkelijk vol kunt houden en probeer dat zo lang mogelijk vast te houden. Blijf ook eten en drinken. Lukt dat niet? Dan is cola je redding. Wat blaren betreft…ik heb door de jaren heen van alles geprobeerd en weinig hielp, maar ik plak tegenwoordig mijn voeten preventief af met Leukoplast. Maar ook hierbij geldt; kijk wat voor jou goed voelt. Ieder heeft een eigen manier en hoe meer ervaring je krijgt, hoe beter je leert wat wel of niet werkt voor jou.”
Je hebt ontzettend veel gedaan. Wat is nu je meest memorabele ervaring?
“Dat was in 2008, toen ik samen met Jan de meerdaagse wandeltocht Vichte Dhron heb volbracht. Deze legendarische tocht van in totaal 415 kilometer bestaat inmiddels helaas niet meer. Je loopt in 8 dagen van van Vichte dwars door Vlaanderen en de Ardennen naar Neumagen Dhron in Duitsland. Het is één van de zwaarste maar ook mooiste tochten die ik heb volbracht. De limiet was gesteld op 80 deelnemers, waarbij je alleen op uitnodiging mee kon doen. Dat Jan en ik dit samen hebben kunnen doen was echt fantastisch. Dat vergeet ik nooit meer.”
Heb je nog wandelingen op je bucketlist staan?
“Ik heb al zoveel gedaan dat ik niet meer echt een bucketlist heb. Wel hoop ik zo lang mogelijk door te kunnen blijven gaan. Ik ben dan inmiddels 59, maar ik houd nog steeds van uitdagingen. Of dat nou twee keer de Dodentocht achter elkaar lopen is of gewoon samen met Jan een Kennedymars, zolang ik gezond blijf, blijf ik lopen. Al pakken we tegenwoordig ook af en toe wel eens een terrasje in het weekend. Samen genieten is het allerfijnst.”
Sanne Heymann (41 jaar) is een kleurrijke lange afstandswandelaar en wandelvlogger. Als verhalenverteller is ze dol op het verzinnen van nieuwe verhalen en avonturen, maar liever voert ze deze avonturen ook uit. Benieuwd naar wat ze allemaal te vertellen heeft? Volg haar wandelvlogs op YouTube of haar leven (inclusief Lange Man & twee fluffy katten) op Instagram.
Lange afstanden wandelen. Velen moeten er niet aan denken, anderen zijn nieuwsgierig. Maar er zijn n...
Lange afstanden wandelen. Velen moeten er niet aan denken, anderen zijn nieuwsgierig, maar er zijn n...
Lange afstanden wandelen. Velen moeten er niet aan denken, anderen zijn nieuwsgierig, maar er zijn n...
Lange afstanden wandelen. Velen moeten er niet aan denken, anderen zijn nieuwsgierig, maar er zijn n...
Lange afstanden wandelen. Velen moeten er niet aan denken, anderen zijn nieuwsgierig. Maar er zijn n...